Skip to content

Leczenie zespołu Crigler-Najjara typu I z transplantacją hepatocytów

1 miesiąc ago

470 words

Zespół Crigler-Najjar typu I jest dziedzicznie recesywnie chorobą charakteryzującą się ciężką, nieskoniugowaną hiperbilirubinemią, rozpoczynającą się od urodzenia. Zespół ten wynika z braku aktywności glukuroglukuronianu glukuroglukuronianu mocznika (UDP) w wątrobie, która jest niezbędna do koniugacji i wydalania bilirubiny. Ze względu na nagromadzenie niezwiązanej bilirubiny w osoczu, pacjenci są narażeni na kernicterus.1 Chociaż fototerapia skutecznie zmniejsza poziom bilirubiny w surowicy, pacjenci są ponownie narażeni na kernicterus w okresie dojrzewania, kiedy fototerapia staje się mniej skuteczna.2 Niezbędny dzienny czas trwania fototerapii często zbliża się od 14 do 16 godzin. Obecnie przeszczepienie wątroby jest jedynym ostatecznym leczeniem.3,4 Ponieważ budowa i funkcja wątroby, z wyjątkiem aktywności bilirubiny-UDP-glukuronozylotransferazy, są normalne w zespole Crigler-Najjar typu I, transplantacja izolowanych komórek wątroby może być bezpieczniejszym i mniej inwazyjnym leczeniem alternatywnym. Transplantacja hepatocytów nie wykluczałaby przyszłej terapii genowej ani nie zakłóciła późniejszego ortotopowego przeszczepienia wątroby, gdyby była konieczna.
Skuteczność przeszczepiania hepatocytów w łagodzeniu procesów patologicznych u gryzoni7 skłoniła badaczy do wykonania tej procedury u wielu pacjentów z ostrą niewydolnością wątroby oraz u jednego pacjenta z niedoborem trankarbamylazy ornityny.8-12 Jak dotąd jednak klinicznie istotne długotrwałe funkcjonowanie przeszczepionych ludzkich hepatocytów pozostaje do wykazania. Ponieważ przeszczepienie hepatocytów powoduje długoterminowe zmniejszenie stężenia bilirubiny w surowicy u szczurów Gunn, zwierzęcy model zespołu Crigler-Najjara typ I, 7,13 oraz ponieważ przeszczepienie hepatocytów u pacjentów z tym zaburzeniem umożliwiłoby bezpośrednią ocenę czynnościową wszczepionych komórek Przeszczepiliśmy allogeniczne hepatocyty do wątroby pacjenta z zespołem Criglera-Najjara typu I. Hepatocyty bezpiecznie podano w infuzji przez żyłę wrotną, przeżyli ponad 11 miesięcy i częściowo skorygowano zaburzenie metaboliczne.
Opis przypadku
10-letnia dziewczynka podczas porodu miała ciężką nieskoniugowaną hiperbilirubinemię. Poziom bilirubiny w surowicy zmniejszył się w wyniku fototerapii, ale fenobarbital nie miał na nią wpływu. Rozpoznanie kliniczne zespołu Criglera-Najjara typu I zostało potwierdzone przez brak koniugatów bilirubiny w żółci oraz obecność jedynie śladowych ilości aktywności bilirubiny-UDP-glukuronozylotransferazy w próbce biopsyjnej wątroby. W listopadzie 1994 r. Atak paciorkowcowego zapalenia gardła wytrącił kernicterus, charakteryzujący się niewyraźną mową, ataksją i kolejną śpiączką. Pacjentów leczono antybiotykami, plazmaferezą i intensywną fototerapią i leczono bez następstw neurologicznych. Po tym czasie potrzebowała od 10 do 12 godzin fototerapii dziennie, aby utrzymać poziom bilirubiny w surowicy przy 24 do 27 mg na decylitr (410 do 462 .mol na litr).
Pacjent został umieszczony na liście oczekujących na transplantację wątroby w Centrum Medycznym Uniwersytetu w Nebrasce w kwietniu 1995 r. Badania w tym czasie nie wykazały żadnych dowodów hemolizy, choroby wątroby innej niż zespół Crigler-Najjara lub resztkowe uszkodzenie neurologiczne
[patrz też: bromazepam, cilostazol, diklofenak ]
[hasła pokrewne: ziarnica zlosliwa, ziarnica złośliwa i chłoniaki nieziarnicze, olx tomaszów lub ]

0 thoughts on “Leczenie zespołu Crigler-Najjara typu I z transplantacją hepatocytów”

  1. [..] Oznaczono ponizsze tresci z artykulu oryginalnego: leczenie kanałowe pod mikroskopem[…]