Skip to content

Leczenie zespołu Crigler-Najjara typu I z transplantacją hepatocytów ad 7

2 miesiące ago

445 words

Ponieważ pacjent nie miał oportunistycznych zakażeń, konsekwencje immunosupresji były minimalne. Co więcej, odrzucenie nie było dotychczas problemem. Pozostaje ustalić, czy pacjenci mogą tolerować szybsze zmniejszenie stopnia immunosupresji, a być może nawet jego wycofanie, co dodatkowo zmniejszyłoby długoterminowe ryzyko przeszczepienia hepatocytów. Na podstawie doświadczeń z pacjentami z zespołem Crigler-Najjara typu II, obecny poziom bilirubiny w surowicy u naszego pacjenta prawdopodobnie nie spowoduje toksyczności bilirubiny. W rzeczywistości pacjent był w stanie wyzdrowieć z zakażenia zatokami bakteryjnymi bez hospitalizacji lub wydłużenia czasu trwania fototerapii, gdy w przeszłości taka infekcja mogła wymagać leczenia na oddziale intensywnej terapii. Aby ułatwić ustalenie czasu przeżycia przeszczepu, nie przeszczepiono dodatkowych hepatocytów. Jednakże, ze względu na stosunkowo niskie ryzyko techniczne i koszt procedury, można rozważyć wielokrotne infuzje hepatocytów jako sposób na wystarczającą liczbę hepatocytów, aby wyeliminować jakąkolwiek potrzebę fototerapii. Nie wiadomo jednak, czy wielokrotne infuzje zwiększyłyby ryzyko odrzucenia.
Finansowanie i ujawnianie informacji
Przedstawione w części na 48 dorocznym spotkaniu Amerykańskiego Stowarzyszenia do Badania Chorób Wątroby, Chicago, 7-11 listopada 1997 r.
Wspierane przez Grant Wsparcia Centrum Badań Klinicznych z University of Nebraska College of Medicine, przez grant Fundacji Anatomic Gift Foundation (na rzecz Dr. Strom), poprzez granty (DK48794 [do Dr. Fox], DK39137 [do Dr. N. Roy Chowdhury] i DK46057 [do dr J. Roy Chowdhury]) z National Institutes of Health oraz z grantu wsparcia klinicznego z Fujisawa, USA
Jesteśmy wdzięczni Anatomic Gift Foundation i Centrum Odzyskiwania Narządów i Edukacji w Pittsburghu za pomoc w zdobyciu tkanki wątroby dawcy; Drs. Timothy C. McCowan i Sandra J. Snider z University of Nebraska Medical Center za ich wkład w procedurę transplantacji hepatocytów; dr Vsevoldowi E. Kostrubskiemu z Uniwersytetu w Pittsburghu za jego wkład w izolację hepatocytów; Drs. Maarten Sinaasappel, Jerold Lucey, Holmes Morton, Anil Dhawan i Steve Raper za pomocne dyskusje; Dr Shelly Schoonover za dostarczanie precyzyjnych informacji historycznych; Drs. Attallah Kappas i George Drummond za dostarczenie żarówek do fototerapii F20T12 / BB i do udostępnienia cynkowo-mezoporfiryny w razie potrzeby; i do doktora Michaela Sorrella za jego staranne przeczytanie rękopisu.
Author Affiliations
Z Oddziałów Chirurgii (IJF), Pediatrii (SSK), Radiologii (TCG) i Patologii i Medycyny Laboratoryjnej (PIW), Centrum Medycznego Uniwersytetu w Nebrasce, Omaha; Departamenty Medycyny i Genetyki Molekularnej oraz Centrum Badań nad Wątroby Marion Bessin, Albert Einstein College of Medicine, Nowy Jork (JRC, NRC, BVS); i Departament Patologii, University of Pittsburgh School of Medicine, Pittsburgh (KD, SCS).
Prośba o przedruk do Dr. Foxa w Katedrze Chirurgii, Centrum Medyczne Uniwersytetu Nebraska, 600 S. 42. St., Omaha, NE 68198-3285.
[podobne: wdrożenia magento, cilostazol, cefepim ]
[podobne: zespół pradera williego, zespol retta, zespół tietza ]

0 thoughts on “Leczenie zespołu Crigler-Najjara typu I z transplantacją hepatocytów ad 7”